سال 40 هجری قمری: ضربت خوردن حضرت علی(ع) در مسجد كوفه
عبدالرحمن
بن ملجم مرادی، از گروه خوارج و از آن سه نفری بود كه در مكه معظمه با هم
پیمان بسته و هم سوگند شدند، كه سه شخصیت مؤثر در جامعه اسلامی، یعنی امام
علی بن ابی طالب(ع)، معاویه بن ابی سفیان و عمرو بن عاص را در یك شب واحد
ترور كرده و آن ها را به قتل رسانند.
هر كدام به سوی شهرهای محل
مأموریت خویش رهسپار شدند و عبدالرحمن بن ملجم مرادی به سوی كوفه رفت و در
بیستم شعبان سال 40 قمری وارد این شهر بزرگ شد. (نگاه كنید: بیستم شعبان
سال 40 هجری قمری)
وی به همراهی شبیب بن بجره اشجعی، كه از همفكران
وی بود و هر دوی آن ها از سوی "قطام بنت علقمه" تحریك و تحریث شده بودند،
در سحرگاه شب نوزدهم ماه مبارك رمضان سال 40 قمری در مسجد اعظم كوفه كمین
كرده و منتظر ورود امیرمؤمنان علی بن ابی طالب(ع) شدند.(1) هم چنین قطام،
شخصی به نام "وردان بن مجالد" را كه از افراد طایفه اش بود، به یاری آن دو
نفر فرستاد.(2)
روایت
شده، كه در هنگام ضربت زدن عبدالرحمن بن ملجم بر سر مطهر حضرت علی(ع)،
زمین به لرزه در آمد و دریاها مواج و آسمان ها متزلزل شدند و درهای مسجد به
هم خوردند و خروش از فرشتگان آسمان ها بلند شد و باد سیاهی وزید، به طوری
كه جهان را تیره و تاریك ساخت.
أشعث بن قیس كندی كه از
ناراضیان سپاه امام علی(ع) و از دو چهرگان و منافقان واقعی آن دوران بود،
آنان را راهنمایی، پشتیبانی و تقویت روحی می نمود.(3)
حضرت علی(ع) در شب نوزدهم ماه مبارك رمضان، مهمان دخترش ام كلثوم(س) بود و در آن شب حالت عجیبی داشت و دخترش را به شگفتی درآورد.
روایت
شده كه آن حضرت در آن شب بیدار بود و بسیار از اتاق بیرون می رفت و به
آسمان نظر می كرد و می فرمود: به خدا سوگند، دروغ نمی گویم و به من دروغ
گفته نشده است. این است آن شبی كه به من وعده شهادت دادند.(4)
به هر
روی، آن حضرت به هنگام نماز صبح وارد مسحد اعظم كوفه شد و خفته گان را
برای ادای نماز بیدار كرد. از جمله، خود عبدالرحمن بن ملجم مرادی را كه به
رو خوابیده بود، بیدار و خواندن نماز را به وی گوش زد كرد.
هنگامی
كه آن حضرت وارد محراب مسجد شد و مشغول خواندن نماز گردید و سر از سجده اول
برداشت، نخست شبیث بن بجره با شمشیر برّان بر وی هجوم آورد، ولیكن شمشیرش
به طاق محراب اصابت كرد و پس از او، عبدالرحمن بن ملجم مرادی فریادی
برداشت: "لله الحكم یا علی، لا لك و لا لأصحابك"! و شمشیر خویش را بر فرق
نازنین حضرت علی(ع) فرود آورد و سر مباركش را تا به محل سجده گاهش
شكافت.(5)
حضرت علی(ع) در محراب مسجد، افتاد و در همان هنگام فرمود:
بسم الله و بالله و علی ملّه رسول الله، فزت و ربّ الكعبه؛ سوگند به خدای
كعبه، رستگار شدم.(6)
نمازگزاران مسجد كوفه، برخی در پی شبیب و ابن
ملجم رفته تا آن ها را بیابند و برخی در اطراف حضرت علی(ع) گرد آمده وبه سر
و صورت خود می زدند و برای آن حضرت گریه می نمودند.
حضرت علی(ع)،
در حالی كه خون از سر و صورت شریفش جاری بود، فرمود: هذا ما وعدنا الله و
رسوله؛(7) این همان وعده ای است كه خداوند متعال و رسول گرامی اشت به من
داده اند.
حضرت علی(ع) كه توان ادامه نماز جماعت را نداشت، به
فرزندش امام حسن مجتبی(ع) فرمود كه نماز جماعت را ادامه دهد و خود آن حضرت،
نمازش را نشسته تمام كرد.
روایت
شده كه آن حضرت در آن شب بیدار بود و بسیار از اتاق بیرون می رفت و به
آسمان نظر می كرد و می فرمود: به خدا سوگند، دروغ نمی گویم و به من دروغ
گفته نشده است. این است آن شبی كه به من وعده شهادت دادند.
روایت
شد، كه در هنگام ضربت زدن عبدالرحمن بن ملجم بر سر مطهر حضرت علی(ع)، زمین
به لرزه در آمد و دریاها مواج و آسمان ها متزلزل شدند و درهای مسجد به هم
خوردند و خروش از فرشتگان آسمان ها بلند شد و باد سیاهی وزید، به طوری كه
جهان را تیره و تاریك ساخت و جبرئیل امین در میان آسمان و زمین ندا داد و
همگان ندایش را شنیدند. وی می گفت: تهدمت و الله اركان الهدی، و انطمست
أعلام التّقی، و انفصمت العروه الوثقی، قُتل ابن عمّ المصطفی، قُتل الوصیّ
المجتبی، قُتل علیّ المرتضی، قَتَله أشقی الْأشقیاء؛(8) سوگند به خدا كه
اركان هدایت درهم شكست و ستاره های دانش نبوت تاریك و نشانه های پرهیزكاری
بر طرف گردید و عروه الوثقی الهی گسیخته شد. زیرا پسر عموی رسول خدا(ص)
شهید شد، سید الاوصیا و علی مرتضی به شهادت رسید. وی را سیاه بخت ترین
اشقیاء، ] یعنی ابن ملجم مرادی [ به شهادت رسانید.
بدین گونه
پیشوایی شایسته، امامی عادل، خلیفه ای حق جو، حاكمی دلسوز و یتیم نواز،
كامل ترین انسان برگزیده خدا و جانشین بر حق محمد مصطفی(ص)، به دست شقی
ترین و تیره بخت ترین انسان روی زمین، یعنی ابن ملجم مرادی ملعون، از پای
درآمد و به سوی ابدیت و لقاء الله و هم نشینی با پیامبران الهی و رسول
خدا(ص) رهسپار گردید و امت را از وجود شریف خویش محروم نمود.
